Θεσσαλονίκη: Η ιστορία ζωής της Μαρίας που συγκινεί – Από τα παγκάκια της Καμάρας πωλήτρια της “σχεδίας”

Θεσσαλονίκη: Η ιστορία ζωής της Μαρίας που συγκινεί – Από τα παγκάκια της Καμάρας πωλήτρια της “σχεδίας”

Σε κεντρικούς δρόμους της Θεσσαλονίκης υπάρχουν ορισμένοι άνθρωποι που στέκονται όρθιοι και πουλάνε ένα περιοδικό. Αν τους παρατηρήσει κανείς, όλοι τους είναι διακριτικοί, αξιοπρεπείς και φορούν το χαρακτηριστικό κόκκινο γιλεκάκι τους, εν ώρα εργασίας.

Στα χέρια τους κρατούν ψηλά το περιοδικό του δρόμου, τη “σχεδία” και ταυτόχρονα τη δική τους…σχεδία που σε μία πολύ κρίσιμη στιγμή της ζωής τους βρέθηκε μπροστά τους, ανέβηκαν πάνω της και ξεκίνησαν το ταξίδι τους μέσα σε μία πιο ήρεμη θάλασσα.

Η Μαρία, αποτελεί κομμάτι αυτής της ομάδας και καθημερινά πουλά τη “σχεδία” έξω από γνωστό super market της ανατολικής Θεσσαλονίκης. Όπως λέει, η ευγνωμοσύνη της προς τα στελέχη και τους εργαζόμενους στο περιοδικό είναι τεράστια και απερίγραπτη και πλέον, από τα χρήματα που βγάζει με την πώληση του περιοδικού, έχει τη δική της στέγη, καθαρά ρούχα, ζεστό φαγητό και ένα κρεβάτι για να μπορεί να κοιμάται ήσυχα.

Θεσσαλονίκη: Η ιστορία ζωής της Μαρίας που συγκινεί – Από τα παγκάκια της Καμάρας πωλήτρια της “σχεδίας”, φωτογραφία-1

Σήμερα, η Μαρία είναι 52 ετών, μα στα 46 της βρέθηκε χωρίς στέγη και ολομόναχη να κυκλοφορεί στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, σε ένα παρκάκι πίσω από την Καμάρα. Με μια γρήγορη ματιά, κανείς δε καταλάβαινε ότι ζει στον δρόμο και κοιμάται στο παγκάκι, μιας και όπως δήλωσε, δε επέτρεπε στον εαυτό της να χάσει την αξιοπρέπειά της. Ένιωθε μεγάλη ντροπή και πίστευε ότι ήταν ένας άχρηστος άνθρωπος. Προκειμένου να παραμένει πάντοτε καθαρή, πήγαινε στις δημοτικές τουαλέτες, στον Λευκό Πύργο. Εκεί γέμιζε από τη βρύση πλαστικά μπουκαλάκια και καθάριζε το σώμα της. Όταν λερώνονταν τα ρούχα της, τα πετούσε και φορούσε άλλα, που της έδιναν περαστικοί και η εκκλησία, γιατί δεν μπορούσε να τα πλύνει και ήθελε να μυρίζει όμορφα.

Βέβαια, οι φοιτητές που κυκλοφορούσαν στο ίδιο παρκάκι με την κα. Μαρία, κατάλαβαν από την πρώτη στιγμή ότι εκείνη δεν είχε κάποιο σπίτι για να μείνει, ούτε ζεστό φαγητό για να τραφεί. Δεν τη ρώτησαν ποτέ αλλά, όπως εξομολογήθηκε στο Thestival.gr, τα παιδιά τα καταλαβαίνουν όλα και είναι αδύνατον να τους κρυφτείς. Συχνά έπιανε κουβέντα μαζί τους, αφού στα πρόσωπά τους, έβλεπε τα δικά της παιδιά, που το καθένα είχε ανοίξει τα φτερά του και ζούσε σε διαφορετική πόλη. Κανένα από τα τρία παιδιά της κας Μαρίας δεν ήξερε ότι η μαμά τους έμεινε άνεργη και χωρίς σπίτι. Ήταν δική της επιλογή και δεν τόλμησε ποτέ να ζητήσει τη βοήθειά τους, τόσο γιατί τα εισοδήματα τους δεν ήταν επαρκή για να τη στηρίξουν, όσο γιατί όπως είπε “δεν είχαν καμία υποχρέωση απέναντί μου“.

Προκειμένου να βγάλει κάποια ελάχιστα χρήματα, μάζευε μπουκάλια και στη συνέχεια τα πήγαινε σε κάβες ποτών. Με τα χρήματα αυτά, μπορούσε να αγοράσει ένα πακέτο μωρομάντηλα από το Καπάνι, όπου τα πουλούσαν σε χαμηλή τιμή και ένα ή στην καλύτερη περίπτωση, δύο σάντουιτς για να τραφεί. Όπως εξομολογήθηκε, το μοναδικό στοιχείο που πρόδιδε την σκληρή ιστορία της ήταν η μεγάλη απώλεια των κιλών της. “Κάποια στιγμή έφτασα 39 κιλά. Ντρεπόμουν να πάω στο συσσίτιο, δεν ήθελα να στερήσω το φαγητό από κάποιον άλλον που είχε ανάγκη“, είπε χαρακτηριστικά.

Οι φοιτητές, μέσα από τη συζήτηση που έκαναν καθημερινά, της ανέφεραν ότι υπάρχει μια εκκλησία στο κέντρο της πόλης, λίγο πιο κάτω από την Καμάρα, η οποία προσέφερε ζεστό φαγητό σε όλους, χωρίς να ζητά προσωπικά στοιχεία. Μάλιστα, όπως είπε η κα. Μαρία, ορισμένα παιδιά, της είπαν ψέματα ότι και αυτοί πηγαίνουν και τρώνε εκεί, μόνο και μόνο για να νιώσει άνετα και να βάλει στο στόμα της μια γενναία μπουκιά φαγητού.
Η προστασία και η φροντίδα ήταν αμφίδρομη, αφού τα βράδια που πλησίαζαν την περιοχή επικίνδυνοι άνθρωποι, η κα. Μαρία, ενημέρωνε τα νεαρά παιδιά να απομακρυνθούν, με την η ίδια να πέφτει συχνά θύμα κλοπής και άλλων περιστατικών.

“Μόνο εγώ και ένας Θεός ήξερε ότι ήμουν άστεγη

Η αξιοπρέπεια και η ταπεινότητα που μπορεί να κρύβουν κάποιοι είναι τρομακτική. Ακόμα και τις στιγμές που η ζωή δε διστάζει να δείχνει την πιο σκληρή και ωμή πλευρά της, υπάρχουν εκεί έξω άνθρωποι που όχι μόνο δεν εκμεταλλεύονται καταστάσεις, αλλά ψάχνουν απεγνωσμένα μία “σχεδία” για να ξεχυθούν στο πέλαγος και να βάλουν πλώρη για ένα καινούριο ταξίδι με καλούς αιθέρες. Αυτό ακριβώς έκανε και εκείνη. «Μόνο εγώ και ένας Θεός ήξερε ότι ήμουν άστεγη. Δεν παραπονέθηκα ποτέ σε κανέναν», είπε η 52χρονη γυναίκα και αποκάλυψε πως στα πρώτα χρόνια που ήρθε από την Ουγγαρία και παντρεύτηκε τον Έλληνα πρώην άνδρα της δεν ήταν ιδιαίτερα πιστή. Όλη η περιπέτεια της ζωή της και οι δυσκολίες με τις οποίες ήρθε αντιμέτωπη, την έκαναν να πιστέψει πιο πολύ στον Θεό. Ό,τι είχε ανάγκη, χωρίς να το εξομολογηθεί ποτέ σε κανέναν, με έναν μαγικό τρόπο το αποκτούσε. «Μία μέρα, κάποιοι μου έκλεψαν τα λιγοστά μου ρούχα και είχα μόνο μια ζακετούλα. Έβλεπα τον κόσμο ζεστά ντυμένο και σκεφτόμουν πόσο ωραία είναι. Εκεί που καθόμουν έρχεται μία γυναίκα με ένα παιδάκι και μου δίνει μια μεγάλη νάιλον τσάντα. Την ευχαρίστησα και εκείνη έφυγε αμέσως. Μέσα είχε πολύ ζεστά ρούχα που τα χρειαζόμουν».

Η ίδια, μόλις κατάφερε να βγάλει ένα σημαντικό χρηματικό ποσό από την πώληση του περιοδικού, νοίκιασε έναν πολύ μικρό χώρο. “Τουλάχιστον είχα στέγη“, είπε, όπου έμενε μαζί με τον αγαπημένο της σκύλο, τον Ρεξ, τον οποίο βρήκε μια μέρα να περιφέρεται μόνος του στη Νέα Παραλία της Θεσσαλονίκης και έκτοτε είναι αχώριστοι. Το επόμενο χρονικό διάστημα, η κα. Μαρία κατάφερε να βρει ένα μεγαλύτερο και πιο άνετο σπίτι και για τους δύο τους, στην ανατολική Θεσσαλονίκη, όπου και ζουν μαζί.

Εκτός από την Μαρία, ο Νώντας, ο Απόστολος, ο Βασίλης και Λίτσα, απέκτησαν πλέον, ο καθένας ξεχωριστά, τη δική τους στέγη σε διάφορες περιοχές της Θεσσαλονίκης, με τη βοήθεια του περιοδικού “σχεδία”. Από τον δρόμο όπου έμεναν, σήμερα έχουν ένα σπίτι, καθαρά ρούχα και την αξιοπρέπειά, που ποτέ δεν έχασαν.

Η “σχεδία” ανοίγει…πανιά και για άλλες πόλεις της Ελλάδας

Θεσσαλονίκη: Η ιστορία ζωής της Μαρίας που συγκινεί – Από τα παγκάκια της Καμάρας πωλήτρια της “σχεδίας”, φωτογραφία-2

Προς το παρόν, το περιοδικό του δρόμου “σχεδία” πωλείται σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Η απήχησή του είναι πολύ μεγάλη και πλέον έχει ένα σημαντικό αναγνωστικό κοινό.

Όπως δήλωσε ο Διευθυντής Σύνταξης του περιοδικού, Χρήστος Αλεφάντης, “υπάρχει αγάπη, αλληλεγγύη και υποστήριξη. Αυτά μας βοηθούν να αντιμετωπίσουμε τις δυσκολίες. Απόδειξη σε αυτό είναι το ότι η “σχεδία” πουλάει μηνιαίως 23.000-25.000 αντίτυπα“.

Τον Φεβρουάριο του 2021, η “σχεδία” γίνεται οκτώ ετών και ήδη χτίζεται ένα δίκτυο βάσει του οποίου το περιοδικό θα φτάνει στα χέρια αναγνωστών και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας, οι οποίες έχουν εκδηλώσει το ενδιαφέρον τους, μέσω ορισμένων καταστημάτων. “Προσπαθούμε να φτιάξουμε ένα δίκτυο έτσι ώστε να βρίσκεται η “σχεδία” και σε άλλες πόλεις χωρίς φυσική παρουσία. Έχουμε αιτήματα από Καβάλα και η Κομοτηνή“, δήλωσε ο κ. Αλεφάντης.

Στόχος των δράσεων είναι οι άνθρωποι που πουλούν το συγκεκριμένο περιοδικό να καταφέρουν να ανοίξουν και άλλο τα φτερά τους και να τους δοθούν ακόμα καλύτερες ευκαιρίες. “Αυτό που τους λέμε συνέχεια είναι ότι δε σας κάνουμε καμία χάρη, εσείς πουλάτε το περιοδικό“, είπε ο ίδιος.

Όσο για τον τρόπο με τον οποίο, τα στελέχη του περιοδικού, αντιμετωπίζουν αυτούς τους ανθρώπους που η ζωή κλήρωσε να βρεθούν σε άσχημα μονοπάτια, ο ίδιος τόνισε πως “θέλουμε να νιώσουν καλύτερα και να ξαναπιστέψουν στον εαυτό τους. Τους κοιτάω στα μάτια και μέσα σε αυτά βλέπω τον εαυτό μου, τα ξαδέρφια μου, τα αδέρφια μου, τους γονείς μου, τους ανθρώπους μου“.

Η “σχεδία” πωλείται σε πολλά γνωστά σημεία σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Αποτελεί το μοναδικό ελληνικό περιοδικό δρόμου και είναι μέλος του Διεθνούς Δικτύου Εφημερίδων Δρόμου (International Network of Street Papers-INSP), το οποίο απαριθμεί 122 περιοδικά δρόμου, σε 41 χώρες του κόσμου, με 14.000 ανθρώπους χωρίς στέγη, άνεργους πωλητές και 6.000.000 αναγνώστες παγκοσμίως.

πηγή: thestival.gr

Αν παρατηρήσετε κάποιο σφάλμα, επισημάνετε το επιθυμητό κείμενο και πιέστε Ctrl + Enter για να ενημερώσετε τον διαχειριστή για αυτό.
Σχόλια